Top menu

Park ludowy w Zielonej Górze

W latach 20. XXw. w sąsiedztwie Parku Piastowskiego urządzono Park Ludowy, wraz z przylegającym do niego ogrodem botanicznym. Inicjatorem powstania tego obiektu było Towarzystwo Krzewienia Kultury Rolnej założone w 1922.

 

Na obszarze krajów niemieckojęzycznych stworzono sieć takich parków dla potrzeb rekreacyjnych i wypoczynkowych mieszczaństwa. Inicjatywa ich powstania nie wychodziła tylko od władz miejskich, lecz również od arystokratów i monarchów. Pierwotnie były one ich własnością, służyły często jako zwierzyńce do polowań, z czasem przystosowywane dla potrzeb ludności. Przykładem jest tutaj Park Angielski w Monachium. Idea tworzenia parków ludowych zrodziła się pod koniec XIX wieku, wywodziła się z krytyki ogrodów ludowych – silnie zorientowanych na estetykę geometryczną. Parki ludowe ukierunkowane były na swobodne formy, wolne przestrzenie oraz planowanie krajobrazu. Nowością w porównaniu do ogrodów ludowych było projektowanie tych założeń pod kątem potrzeb mieszkańców – chodziło o powierzchnie do zabaw i ruchu na świeżym powietrzu, nie tylko w celach poprawnych (eleganckich i powolnych) spacerów w kilku wyznaczonych do tych celów miejscach. Typowe dla tych założeń były centralnie usytuowane, duże, logicznie połączone przejściami (alejkami) połacie do zabaw i rozgrywek sportowych. Oprócz lasów i łąk, zakładano także stawy, sadzawki, zaciszne, zielone miejsca odpoczynku, pomniki i pawilony. Odpowiednio do tych nowych wytycznych, zredukowano sieć dróg. Niektórzy propagatorzy tego trendu, jak Lebrecht Migge zakładali, iż w razie konieczności ludzie wydepczą sobie ścieżki wedle swoich potrzeb. Do czołowych twórców parków ludowych należeli: Fritz Schumacher, Fritz Encke, Ferdinand Tutenberg, Leberecht Migle.  Ten ostatni był twórcą pierwszych planów parku ludowego w Zielonej Górze. Na jego wybudowaniemiasto przeznaczyło teren powierzchni 87 ha. W 1925 roku opracowany został nowy plan, tym razem przez profesora Hermana Jensena z Technische Hochschule w Berlinie.

Kompozycja parku podporządkowana była kształtowaniu widoków oraz kameralnych wnętrz. Krajobraz miał z założenia sprawiać wrażenie naturalności. Nie było żadnej sztucznej granicy między otaczającymi go terenami. Od strony ulicy Żurawiej płynnie łączył się z ogrodami, miejskimi winnicami oraz sadami, od zachodu zaś z lasem.

Gęsta sieć ścieżek wytyczała wnętrza ogrodowe o różnym charakterze.Były to winnice, sady oraz polany wypoczynkowe. Największą polaną była tak zwana „Łąka Zabaw” (niem: Spielwiese) sąsiadowały z nią bezpośrednio 2 stawy.

Atrakcję stanowił też strumyk Rotwasser (czerwona woda), posiadał on czerwonawe zabarwienie pochodzące od występujących w nim wodorotlenków żelaza. Poprowadzono wzdłuż niego aleję dochodzącą do łąki zabaw. Z innych atrakcji  należy wymienić liczne tory saneczkowe. Do dzisiaj zachowały się 3 dochodzące do podnóża Góry Tatrzańskiej. Na najwyższych wzniesieniach wybudowano kopce. Poprowadzone z nich osie widokowe łączące polany, stawy itp. 

Obecnie dawny parki ludowy zwany jest "Laskiem Piastowskim". W okresie powojennym został on przekształcony w las komunalny. Skutkowało to wprowadzeniem do niego typowych drzewostanów gospodarczych co wpłynęło negatywnie na jego walory krajobrazowe. Zalesiono dawne wzgórze winne, "Łąka Zabaw" w wyniku zaprzestanie cięć krajobrazowych zmniejszyła swoją powierzchnie o połowę.

Obecnie trwają pracę nad przywróceniem dawnych walorów tego miejsca. W 2007 po 50 latach otworzono na nowo ogród botaniczny, 2 lata temu władze miasta wyremontowała sieć dróg, oraz na nowo zagospodarowały 2 polany. W kolejnych latach planowane są kolejne inwestycje.